HOME       Η ΙΔΕΑ       ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ       ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ       ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ       ΕΠΑΦΗ


Η ΙΔΕΑ

Η γενική κατάσταση

Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον των νέων για τη κλασική μουσική διεθνώς και ιδιαίτερα για το κλασικό τραγούδι, έχει αυξηθεί αξιοσημείωτα.

Ο αριθμός των μαθητών που αναζητούν νέες μορφές έκφρασης και ονειρεύονται μια καλλιτεχνική σταδιοδρομία στην όπερα και τα musicals συνεχώς αυξάνεται.

Όσο ευχάριστα κι αν ακούγεται το γεγονός αυτό, τόσο περισσότερα προβλήματα δημιουργεί στο διεθνές ισοζύγιο προσφοράς και ζήτησης εργασίας.

Τα διάφορα Ωδεία και οι μουσικές Σχολές παρέχουν κάθε χρόνο πτυχία και διπλώματα, τα οποία δυστυχώς δεν έχουν κάποιο ουσιαστικό αντίκρισμα στην αγορά εργασίας.

Από την άλλη, υπάρχουν διεθνώς περιπτώσεις πρωταγωνιστών όπερας με διεθνή καριέρα, που όχι μόνο στερούνται κάποιου ενδεικτικού σχετικών σπουδών, αλλά αδυνατούν ακόμα και να διαβάσουν μουσική..!

Έτσι οδηγούμαστε στο συμπέρασμα, ότι δεν είναι οι τίτλοι σπουδών, οι διακρίσεις, τα μετάλλια και τα βραβεία σε διαγωνισμούς, αλλά το πραγματικό ταλέντο θα έχει πιθανότητες να υπογράψει κάπου ένα συμβόλαιο, δηλαδή να βρει δουλειά.

Ο συνηθισμένος τρόπος πρόσληψης είναι η ακρόαση σε κάποιον ατζέντη ή στη καλλιτεχνική διεύθυνση κάποιου μουσικού θεάτρου, που στις περισσότερες φορές γίνεται μόνο με τη διαμεσολάβηση του ατζέντη.

Η προσφορά όμως σε αριθμό τραγουδιστών, ανάλογα με τη περίπτωση, είναι υπερπολλαπλάσια της ζήτησης των μουσικών θεάτρων και οι περισσότεροι από τους ατζέντες έχουν ανακαλύψει έναν νέο τρόπο να βγάζουν χρήματα:

Οργανώνουν ακροάσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα, εισπράττοντας από κάθε συμμετέχοντα από 20 μέχρι και 100 Ευρώ για να τον ακούσουν (!), γνωρίζοντας βέβαια ότι είναι αδύνατον να βρουν όλοι αυτοί δουλειά. Τις περισσότερες μάλιστα φορές ο ίδιος ο ατζέντης απουσιάζει και έχει βάλει κάποιες γραμματείς να κρατούν σημειώσεις αν εμφανιστεί κάποιο ταλέντο..!

Αν σε κάθε ακρόαση, συνήθως πεντάλεπτη, συμμετέχουν τουλάχιστον 50 άτομα, υπολογίστε πόσα χρήματα εισπράττονται από το τίποτα, χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό, απαξιώνοντας τις περισσότερες φορές να κάνουν έστω κάποιο μικρό σχόλιο.

Οι εν λόγω υποψήφιοι έχουν ήδη επιβαρυνθεί τα έξοδα ταξιδιού (πολλοί από Αμερική, Ιαπωνία, Κορέα κλπ αλλά και από τις χώρες της Ευρώπης) και της διαμονής τους στη χώρα της ακρόασης (Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Σκανδιναβία κλπ.)

Και τώρα τι κάνουμε;

Όποιος έχει αποφασίσει να διεκδικήσει κάτι στο χώρο αυτό, πρέπει πέρα από τα ταλέντα του να είναι απαραιτήτως εξοπλισμένος με απέραντη υπομονή, πολύ γερά νεύρα, τεράστια αποθέματα αυτοπεποίθησης και πίστης με προσήλωση στο ποθούμενο, χωρίς αυτά να αποτελούν και εγγύηση επιτυχίας. Στα μαθηματικά θα λέγαμε ότι η συνθήκη είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή.!

Ο υποψήφιος θα πρέπει σε πρώτη φάση να έχει πλήρη συνείδηση των ορίων των δυνατοτήτων του, να έχει ανακαλύψει και να γνωρίζει τόσο τα δυνατά του στοιχεία, όσο και τις αδυναμίες του.

Θα πρέπει να γνωρίζει, αν μας επιτραπεί η έκφραση, πως να "πουλάει τον εαυτό του".

Στις ακροάσεις το πιο συνηθισμένο φαινόμενο είναι η παρουσίαση με λάθος ρεπερτόριο. Όχι μόνο εκτός των φωνητικών και εκφραστικών δυνατοτήτων, αλλά με ρεπερτόριο που δεν συνάδει με το παρουσιαστικό του καλλιτέχνη.

Μια σοπράνο λόγου χάριν, μπορεί να τραγουδήσει μια υπέροχη Tosca, αλλά έχει ξεχάσει πως το ανάστημά της είναι μέτριο προς το κοντό και είναι αδύνατον να πείσει θεατρικά σαν Tosca. Γιατί δεν παρουσιάζεται σαν Butterfly ή Liu, που θα είναι αδιαφιλονίκητη ακριβώς λόγω του αναστήματός της;

Ή αντίθετα, τι νόημα έχει μια ψηλή και πολύ εύσωμη να προπαθεί να παρουσιαστεί σαν ασθενική Mimi, Violetta ή ακόμα και σαν Butterfly κλπ.

Άλλοι πάλι εμφανίζονται με ένα εντελώς απαράδεκτο ή και εξεζητημένο ντύσιμο, αποκαλύπτοντας μέρη του σώματός τους, νομίζοντας ότι έτσι θα κάνουν εντύπωση, αλλά μόνο γέλια προκαλούν.

Ποιός θα μου πει τι να βάλω; Ένα ελαφρύ πρωινό φορεματάκι ή κάποια μακριά τουαλέτα να σέρνεται και που μέχρι να φτάσει στην ακρόαση έχει σκουπίσει όλους τους διαδρόμους του θεάτρου..!

Και το τρακ; Αυτό το φτερούγισμα στη καρδιά, το στεγνό στόμα και λαρύγγι, τα πόδια που τρέμουν και τα χέρια που ιδρώνουν... "Αλήθεια πού να βάζω τα χέρια μου όταν τραγουδάω;"

Και αυτός ή αυτοί που θα αποφασίσουν για τη τύχη μου, με ποιά κριτήρια θα με προσλάβουν ή θα με απορρίψουν;

Η πρότασή μας

Δεν θα ήταν καλύτερα, πριν την επίσημη ακρόαση, να με συμβουλέψει κάποιος υπεύθυνα τι να τραγουδήσω, πως να παρουσιαστώ και πως θα διακριθώ μέσα από το συρφετό των συνυποψήφιων;

Κάποιος που με ειλικρίνεια να μπορέσει έστω να μου πει:
"Άφησέ το, γιατί οι πιθανότητες για σένα είναι πολύ λίγες..." ή "Πάλεψέ το. Αξίζει τον κόπο..."

Αυτό ακριβώς το κενό έρχεται η Akropolis Art να καλύψει με τις υπηρεσίες της. Ανοιχτά και υπεύθυνα, χωρίς ενδοιασμούς, μια και δεν υπάρχει πελατειακή σχέση με τον υποψήφιο, ώστε να τον θαυμάζουμε και να τον κολακεύουμε, πρακτικές που όχι σπάνια και για ευνόητους λόγους χρησιμοποιούν οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και τα Ωδεία.

Ο υποψήφιος έχοντας πλήρη γνώση των δυνατοτήτων του, θα συμμετέχει στην ακρόαση, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι θα του πουν μετά το τραγούδι του..!